Μια διαφορετική ερμηνεία του ποιήματος του Νίκου Καββαδία, που μελοποιήθηκε και πρωτοτραγουδήθηκε από τη Μαρίζα Κωχ, αυτή τη φορά από τη φωνή του Μάριου Φραγκούλη.
Η αιώνια περιπλάνηση του ναυτικού και η αναζήτηση της μοιραίας γυναίκας σε ένα ποίημα εκληκτικής ομορφιάς, με τους πρώτους στίχους του να δίνουν μια άλλη διάσταση στην ερωτική ποίηση.
Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.
Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,
Οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
Όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί,
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.
Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά
οι κάβες της Γερακινής και το Στρατώνι
Για επίχρισμα η άγια σκουριά που μας γεννά
μας τρέφει, τρέφεται από μας
και μας σκοτώνει.
Πούθ’ έρχεσαι; απ΄τη Βαβυλώνα
Πού πας; στο μάτι του κυκλώνα,
Ποιαν αγαπάς; κάποια τσιγγάνα
Πώς τη λένε; Fata Morgana.
0 σχολια:
Δημοσίευση σχολίου